تقدیر از دانشجویان کوشا                                                                                           

آیین پایانی کلاس من، تقدیر از دانشجویان برتر است. این برنامه که حدود یک ربع آخر وقت آخرین جلسۀ هر کلاس را خواهد گرفت، با یک مقدمۀ کوتاه از طرف مدرس، در بیان اهداف ایجاد چنین برنامه ای، معیارهای انتخاب، و قرائت متن تقدیرنامه آغاز می شود. سپس نام یکایک دانشجویان برتر خوانده شده، جایزۀ آنها اهدا می گردد. جایزۀ دانشجویان، نسخه ای از آخرین اثر پژوهشی منتشر نشدۀ مدرس است که منتخبان، نخستین خوانندگان آنند. در پایان مراسم، ضمن خداحافظی و طلب حلالیت از دانشجویان، و آرزوی موفقیت برای ایشان، از دانشجویان منتخب خواسته می شود به منظور امضای متن تقدیرنامه توسط مدرس، لختی بیشتر بمانند. متن تقدیرنامه در بالای اثر اهدایی نوشته شده است.

  • هدف از چنین برنامه ای افزون بر تشویق دانشجویان کوشا، اولا ترویج این شعار است که آموزش از پژوهش جدا نیست. از دیگر سو این برنامه برای مدرس نیز همواره هشداری خواهد بود که از یاد نبرد آخر هر نیمسال باید اثر پژوهشی جدیدی داشته باشد، تا نزد خود و دانشجویان شرمنده نگردد. برای دانشجویان نیز دریافت چنین اثری همچون یک هدیۀ معنوی الهام بخش تلاش علمی بیشتر خواهد بود.

  • به طور متوسط، در هر کلاسی سه دانشجو انتخاب می شوند. معیارهای انتخاب از این قرار است: اولا، حدالامکان، دانشجو پیش از این چنین هدیه ای نگرفته باشد؛ ثانیا، فعالیت کلاسی او سبب رشد و تلاش بیشتر مدرس گردد (یعنی با مطرح کردن پرسشهایی مدرس را به تأمل وادارد، یا با معرفی کتاب، نوشتار، تحقیق و مطالبی از این دست به مدرس، اسباب رشد او را فراهم سازد)؛ ثالثا، به تشخیص مدرس، صلاحیت ادامۀ تحصیل را داشته باشد (البته به هر روی، در انتخاب شاگردان برتر ایده آل نگری سبب نادیده گرفتن سطح عمومی کلاس نمی شود). رابعا، همکاری با برنامه های کلاس و تلاش در پربارتر شدن آن (بارزترین مصداق آن، مطرح کردن پرسشهایی است هماهنگ با اهداف کلاس و پویایی بخش به آن.

  • متن ثابت تقدیرنامه از این قرار است:

چند روزی که در این مرحله مهلت داری

خوش بیاسای زمانی؛

که زمان این همه نیست

******

دوست و همدرس گرامی، جناب آقا/ سرکار خانم...

نیمسال ... فرصتی مغتنم بود. با شما آشنا شدم و از نزدیک چندی نظاره‌گر تلاش علمی‌تان بودم. آخرین اثر پژوهشی منتشر نشدۀ خود را به یادگار تقدیم حضورتان می‌کنم؛ با یاد همۀ آنان که راه خدمت به وطن را برگزیدند.

دوباره می‌سازمت وطن،

اگرچه با خشت جان خویش.

فرهنگ مهروش

  • با توجه به تأکیدی که مدرس بر تقویت آیینهایی از این دست در نظام دانشگاهی دارد، در سخنرانی آغازین از شاگردان خود نیز می خواهد زمانی که مدرس شدند، همین آیین را عینا برای تشویق شاگردان خود و انتقال پیام رسالت آن ـ خدمت به وطن ـ به کار برند.

راهنمای پایگاه آخرین صفحات به روز شده